Ik schrijf dit berichtje vanaf mijn lichtroze IKEA-bed, jawel, in het kraaiennest - de zolder dus. Inmiddels (of eindelijk) voel ik me redelijk op mijn gemak hier in deze spiksplinternieuwe kamer. Gisteren, al behang plakkend, laminaat leggend, kasten leegruimend en dozen verhuizend, heb ik vaak nagedacht en na kunnen denken. Alles ging ineens zo snel, niet bepaald geordend, geen tijd tot nadenken. Toen alles dus eenmaal bovenstond, was ik ook redelijk teleurgesteld in het resultaat van al dat trappengeloop en gezweet.
Inmiddels weet ik dat het snel genoeg gezellig gaat worden, zodra alles echt helemaal klaar is. Er moeten namelijk nog een muurtje behangen worden en veel van mijn rommel staat nu op het zoldertje (de enige plek die nog dient om rommel onzichtbaar te maken). Kortom: het is nog lang niet af.
Mijn kamer is in feite al klaar - in het hoofd van mijn moeder. Ze weet precies hoe ze het gaat doen en het moet een verrassing blijven voor mij. Het grootste gedeelte is namelijk inbegrepen bij mijn verjaardagscadeau, dus dan moet het ook wel spannend blijven (: Ik heb wel even geïnformeerd of er in mama's hoofd ook een fauteuil staat en een staande lamp en dat was gelukkig zo, dus nu rest mij niets anders dan afwachten.
Mijn ramen zijn afgeplakt met restjes behang, zo hoog in de lucht heb je namelijk enorm inkijk, zeker 's avonds als de lichten aan zijn. Mijn kamer is nu echt niet leuk, alles staat maar tegen elkaar. Daardoor had ik ook weer sterk het gevoel dat deze kamer zo veel kleiner is...
Maar mijn moeder zegt dat het állemaal goed komt, dus daar vertrouw ik maar op.
Vannacht heb ik niet heel goed geslapen, in mijn vertrouwde op mijn nieuwe, naar verf stinkende kamer, maar dat kwam ook door hoofdpijn (veroorzaakt door vermoeidheid en beginnende verkoudheid) en het feit dat ze beneden nog aan het praten (praten?! Ze schreeuwden!) waren en ik nog geen deur heb dus alles lekker doorgalmt. Ik hoop dat ik vanavond beter slaap... Ik heb mijn slaap hard nodig de laatste tijd...